जब अत्याचारले सीमा नाघ्छ तब विद्रोहको ज्वारभाटा निस्कँदोरहेछ । ०७२ सालमा महानगरपालिकामा कानुन अधिकृत बनेर सेवा प्रवेश गरेँ । लोकसेवा लडेर नाम निकाल्नु मेरो कमजोरी हो ? लोकसेवाले २ जना कानुन अधिकृतसहित ४८ जना कर्मचारी मागेको थियो । महिला र खुला कोटामा नाम निकालें । त्यसअघि औषधि व्यवस्था विभागमा केही समय काम गरेको थिएँ । लोकसेवा भिडेर, नाम निकालेर ८ वर्षदेखि महानगरपालिकामा कार्यरत रहँदै आएको थिएँ । ०७४ को स्थानीय निर्वाचनपछि न्यायिक समितिमा चार वर्ष काम गरेँ । त्यस समय ऐन, कानुन केही थिएन । ऐन, कानुन बनाएँ । न्यायिक समितिको कामलाई प्रभावकारी बनाएँ । विद्यासुन्दर शाक्यहरू निस्कने र नयाँ जनप्रतिनिधि निर्वाचित हुने समय थियो । क्यान्सर रोग देखियो । अलि असक्त भएका कारण त्यहाँबाट चःमती जग्गा एकीकरण आयोजनामा सरुवा गरियो । कार्यालय प्रमुख हुनुहुन्थ्यो रामबाबु महतो । उहाँले शुरुमै ‘सोर्सफोर्स लगाएर जागिर खान आएको’ भन्नुभयो । एकातिर राज्यको काम गर्छु, जिम्मेवारी देऊ भन्दा दिँदैनन्, अर्काेतिर आफूभन्दा जुनियरको अण्डरमा खटाइएको छ, न त बस्नका लागि टेबुल र कुर्सी नै छ । यो प्रताडना भोगेको वैशाख १० गते तीन वर्ष पुग्दैछ । क्यान्सर रोगीले फोहोरको दुर्गन्ध आउने ठाउँबाट टाढै रहनुपर्छ । तर खटाइएको छ– टेकुस्थित फोहोर फाल्ने चःमती जग्गा एकीकरण आयोजनामा । त्यहाँ गन्धले बस्नै सकिन्न । हाइटेन्सन लाइनको मुनि छ कार्यालय । अनि म आठौं तहको कर्मचारी, शिवराज सोती छैंटो तहको हाकिम छन् । दैनिक कार्यालय जाने र हाजिर गरेर फर्कने सिलसिला चलिरहेको छ तीन वर्षदेखि । दरबन्दी नभएको ठाउँमा आफूभन्दा २ तह जुनियरको मातहतमा हाजिर गराएर राखिँदा एउटा क्यान्सर पीडितको मन कति छिया–छिया हुँदो हो ? कार्यालयमा बस्ने ठाउँसमेत नदिएका कारण दिनभर  भर्याङ वा घरमा बस्न बाध्य पारिएको छ ।

बिज्ञापन

०७९ को स्थानीय निर्वाचनपछि काठमाडौँको मेयर र डेपुटी मेयर नै युवा आए । यसले हामी कर्मचारीलाई पनि आशावादी बनायो । लोकेन्द्र पौडेल त्यसअघि प्रमुख प्रशासकीय हुनुहुन्थ्यो । उहाँसँग गोरु बेचेको साइनो पनि छैन । पौडेल थर मिल्नु मेरो अपराध हो ? त्यही कारण वसन्त अधिकारीलाई लागेछ हामी दम्पती नै पौडेलका मान्छे हौँ । श्रीमान् रामप्रसाद पौडेल दुई दशकभन्दा लामो समयदेखि महानगरपालिकामै कार्यरत हुनुहुन्थ्यो । वसन्त अधिकारीले रामप्रसादको श्रीमती भनेर सदैव हेप्नुभयो । ममा काम गर्न सक्ने आत्मविश्वास र क्षमता छ तर मेरो स्वास्थ्य संवेदनशीलतालाई समेत ध्यान नराखी उल्टै हतोत्साहित गराउने, गालीगलौज गर्ने काम भयो । मलाई योग्यताअनुसारको जिम्मेवारी दिन भनेर बारम्बार प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत, प्रशासन महाशाखाको हाकिम महेश काफ्ले, दीपक अधिकारी, प्रशासन महाशाखा प्रमुख सरिता राईसँग अनुनय विनय गरँे । तर, केही जिम्मेवारी दिइएन । उपमेयर र प्रवक्ता नवीन मानन्धरसँग पनि काम दिनुहोस्  भनें । यदि, संस्थामा काम गर्न नदिने हो भने अन्य ठाउँमा काम गर्न स्वीकृति दिनुहोस् भनी निवेदन दिएँ । त्यो पनि सुनुवाइ भएन । प्रमुख प्रशासकीय अधिकृतले फाइल कार्यपालिकामा लैजान रोक्नुभयो । मलाई काम गर्न किन नदिएको, त्यसको लिखित जवाफ दिनुहोस् भन्दा त्यो पनि आजसम्म दिइएको छैन । तलब दिएको छ, घरमा टिकटक बनाएर बस्नुहोस् भन्ने जवाफ आउँछ । एउटा जिम्मेवार पदाधिकारीले दिने जवाफ यस्तै हुन्छ ? प्रोत्साहन त परको कुरा उल्टै अपशब्द सुन्नुपर्छ । गालीको वर्षा हुन्छ । के हामी गाली खानका लागि कर्मचारी भएका हौँ ? कार्यालय आउने, हाजिर गर्ने र फर्कनका लागि मात्र हो र राज्यले तलब दिएको ? म गफ र चाकडी होइन, काम गर्ने मान्छे । एउटा कर्मचारीलाई जिम्मेवारी दिएर उत्प्रेरित गर्ने कि हप्कीदप्की गरेर झम्टिने । तिमीहरूका श्रीमान्, श्रीमतीलाई नै जागिर चाहिने भनेर जवाफ फर्काउनुभएको छ ।