शब्दहरू मौन छन्, आवाज हराएको छ,
मुस्कानभित्र लुकेको छ गहिरो चीसो शून्यता।
सबैलाई हाँसाउने मन, आज आफैँ रुन्छ,
तर आँसु झर्दैन—किनकि त्यो पनि अरूलाई चित्त नबुझ्ला।
माया बाँड्दा बाँड्दै, आफू रित्तिँदै गइयो,
तर कसैले सोधेन—“तिमी ठीक छौ?”
सबैको लागि उज्यालो बनेँ,
तर आफ्नै अँध्यारो कोठा कहिल्यै कसैले हेरेन।
तर आज पनि आशा बाँचेको छ,
शब्दको कुनै कुनामा प्रकाश बाँचेको छ।
किनकि म थाक्दिन,
किनकि म ‘म’ हुँ—
सधैं अडिने, फेरि उठ्ने, फेरि माया गर्ने।

बिज्ञापन