बिज्ञापन
तोमनाथ उप्रेती
बिज्ञापन
यो देश अब चकित छ, नम्रतापूर्वक बोल्छ
कृपया, महोदय—यहाँ मेरो नाम बदल्नु हुँदैन
तर सडकले उत्तर दियो—माफ गर्नुहोस्, अहिले मेरो साइनबोर्ड बिग्रिएको छ
हामीले सधैं सुनेका थियौं—शान्ति महान छ
आज शान्ति बिरानोमा काम खोज्न गइरहेकी छ
ऊ रिजुमे लिएर खाली हालतमा खडा छ
राष्ट्रले भने—तपाईंको योग्यता एररमा छ।
बिज्ञापन
हामीले प्रहरीलाई बृहत् सुरक्षा भनेर सम्झियौं
उनीहरू अहिले छुट्टै नाटकमा छन्—कागजको पोशाकमा
हतियारको सट्टा कलम बोकेका थिए
तर कलम त खल्तीमै अड्कियो
हात खाली भयो, र कमान्डरले फोन कुरिरहेको छ
आईजीपी सुत्दै हुनुहुन्छ?
यो विडम्बना हैन—यो नम्र व्यङ्ग्य हो
हाम्रो पागलपनले प्यारा ग्रेभिटी खोज्यो
तर ग्रेभिटीले पनि हामीलाई छाड्यो
हामी त नियमका पाइलाहरूले गाउँ बनाएका थियौं
तर ती पाइलाहरू अहिले बालुवाले बनेको हो।
सैनिकहरू छन्, तर उनीहरू घरमै भ्रमणमा छन्
तिनीहरूका बन्दूकहरू झिलिमिली गर्छन्
तर धूलोले ढाकेर
कतिले त बन्दुकलाई ‘मिस्ड कोठा’ सम्झिएर राखे
र बन्दुकले जवाफ दियो—“माफ गर्नुहोस्, म आज विदा छु।”
हिंसा खल्तीमा छ, हामीले पैसा झैं प्रयोग गर्यौं
हामीले भन्यौं—संयम राख
हिंसाले उत्तर दियो—“मलाई बोलाउनुहोस्, म त तुरुन्त आउँछु।”
यो सन्देश भूमिगत स्टोरबाट आएको जस्तो छ।
अब नेताहरू पोषाक बदलेर मञ्चमा उभिए।
उनीहरू नाटकमा सुन्दर वाक्य फ्याँक्छन्
हामी जिम्मेवार छौं
श्रोताले टप तालि दियो
र तालिले फेरि एउटा घरको झ्याल तोडिदियो।
हामीले भविष्यलाई फूलको नाद बनाउने कोशिश गर्यौं
तर फूलले काँटाको साथ विवाह गर्यो
र काँटाले कुर्सीमा बस्न भुलेन
हामीले विद्यालयमा इतिहास पढ्यौं
तर इतिहासले हामीलाई फिर्ता नलिएर गम्भीर अनुहार दिए।
यो देशसँग कुरा गरौँ—नम्र भएर
कृपया, आँसु बेच्न बन्द गर, मैले भनें
देशले मुस्कुरायो र भन्यो—ती आँसु त औषधि हुन्
मले औषधि खाएँ—तर त्यो राजनीति जस्तो कडुवो थियो।
युद्धले हामीलाई धेरै उपहार दियो
बिना टिकटका रात्रि शो, अनुग्रहहीन रेडियो
र ‘फ्री–ट्रायल’ मा भय
हामीले हास्य खोज्यौं, र भयले हामीलाई जोक बनायो
हामी हाँस्दै छौँ—तर हाँसोले पनि मासु खायो।
तर शिष्टताको एउटा गहिरो पाना बाँकी छ
हामीले अझै “कृपया” कहना छोडेका छैनौं
हामीले अझै “धन्यवाद” बोल्न सक्छौं
धन्यवाद उनै पुलिसलाई, जो आकाशमै चम्कंदैनन्, तर प्रयास गर्छन्।
आखिरमा, म विनम्रता साथ वचन दिन्छु
हामी फेरि मान्छे बन्नेछौं
हामीले व्यङ्ग्यलाई शिक्षक बनाउँदै, हास्यलाई दर्पण बनाउँछौं
र जब देश फुल्नेछ, त्यो फूल नम्र हुनेछ
त्यसपछि हामी युद्धलाई विदा बोक्रोमा थुँगा फ्याँकिन्छौं
र शान्तिलाई मंचमा आँखा झिम्क्याएर बोलाउँछौं।
