संगठनलाई एउटा परिवार वा समाजसँग तुलना गर्नु व्यवस्थापनको अत्यन्तै जीवन्त र व्यवहारिक अवधारणा हो। परिवार वा समाजमा जस्तै संगठनभित्र पनि व्यक्ति–व्यक्तिबीच, एकाइ–एकाइबीच र नेतृत्व–कर्मचारीबीच निरन्तर अन्तरसम्बन्ध र अन्तरक्रिया भइरहेका हुन्छन्। यी अन्तरसम्बन्धहरू केवल औपचारिक संरचना, नियम र जिम्मेवारीमा मात्र सीमित हुँदैनन्; विश्वास, सम्मान, सहकार्य, भावनात्मक आबद्धता र साझा उद्देश्यजस्ता सूक्ष्म तर निर्णायक तत्वहरूले संगठनको जीवन्तता निर्धारण गर्छन्। जब संगठनलाई जीवित सामाजिक प्रणालीका रूपमा बुझिन्छ, तब व्यवस्थापनको ध्यान आदेश–नियन्त्रण (Command and Control) भन्दा पनि संवाद, सहभागिता, सिकाइ र सह–निर्माणतर्फ केन्द्रित हुन्छ। यही नवीनतम व्यवस्थापन अवधारणाले नेतृत्वलाई अभिभावकीय, सहयात्री र प्रेरणादायी भूमिकामा उभ्याउँछ, जहाँ कर्मचारीहरू केवल कामदार होइनन्, संगठनका सचेत सदस्य बन्छन्। परिणामस्वरूप संगठनभित्र स्वस्थ कार्यसंस्कृति विकसित हुन्छ, समस्या समाधान सामूहिक प्रयासबाट सम्भव हुन्छ, र परिवर्तनप्रति प्रतिरोध होइन, स्वीकृति र स्वामित्वको भावना पैदा हुन्छ। यसरी परिवार वा समाजजस्तै अन्तरसम्बन्ध र अन्तरक्रियालाई केन्द्रमा राखेर संगठन सञ्चालन गर्न सकेमा संगठन सक्रिय, सुसंस्कृत र दीर्घकालीन रूपमा परिणाममुखी बन्दै जान्छ, जसले सेवा प्रवाह, कार्यसम्पादन र संस्थागत विश्वसनीयता सबै क्षेत्रमा सकारात्मक प्रभाव पार्दछ।