बिहानको साढे चार बजेको समय। मेची नदीको तिरतिर शीतले ओस परेका पातहरू चम्किरहेका थिए। एकातिर भारत र अर्कातिर नेपाल—बीचमा तन्किएको झोलुङ्गे पुलको छेउमा केही मानिसहरू बोराहरू बोकेर ओझेल पार्दै थिए। तर, यो सामान्य रात थिएन। सशस्त्र प्रहरीको टोली पहिले नै सतर्क थियो।
बिज्ञापन
एसपी तुल बहादुर भण्डारीले केही दिनअघि मात्र दिएको निर्देशन थियो — “यो तिहार र छठ नजिकिँदैछ, मेची पारिबाट पटाका र अन्य सामानको तस्करी बढ्छ, सबैले चौकन्न रहनुहोस्।”
बिज्ञापन
त्यही निर्देशनअनुसार गण हेडक्वार्टर झापाको टोलीले गस्ती र निगरानीलाई तीव्र बनाएको थियो। अनि त्यही रात, प्रहरीको टर्चको उज्यालो परेपछि तस्करहरूको समूह छाँयाझैँ हरायो। उनीहरू सात बोरा पटाका छाडेर भारततर्फ भागेका थिए।
गणका प्रवक्ता डीएसपी सुमन पोखरेल भन्छन्, “भारतबाट टाउकोमा बोकेर ल्याइएका ती बोराहरूभित्र साढे सात लाख रुपैयाँ बराबरका १९ प्रकारका पटाका थिए।”
बिज्ञापन
भद्रपुर नगरपालिका–३ मेचीपारि झोलुङ्गे पुल नजिक बरामद गरिएका ती पटाकाहरू त्यसैदिन स्थानीय जनप्रतिनिधि, नेपाल प्रहरी र पत्रकारको रोहबरमा नष्ट गरियो। दृश्य नै फरक थियो — सशस्त्र प्रहरीका जवानहरू एकातिर अनुशासित मुद्रामा उभिएका, अर्को तिर जलिरहेको पटाकाको धुवाँले भरिएको आकाश।
झापाको सीमा अहिले पहिलेभन्दा बढी सुरक्षित महसुस भइरहेको छ। स्थानीयवासी बताउँछन्, “एसपी भण्डारी आउँदा तस्करीमा उल्लेखनीय कमी आएको छ। अहिले राति पनि सीमा क्षेत्रमा प्रहरीको गस्ती देखिन्छ।”
उनको नेतृत्वमा सशस्त्र प्रहरीले नियमित चेकजाँच, सूचना संकलन र प्रविधिको प्रयोगलाई प्राथमिकता दिएको छ। सीमाक्षेत्रका गाउँहरूमा जनचेतनामूलक कार्यक्रम चलाएर उनले समुदायलाई पनि तस्करी नियन्त्रणको अभियानमा जोडिरहेका छन्।
स्थानीय प्रशासन, भन्सार कार्यालय र अन्य सुरक्षा निकायसँग सहकार्य गर्दै उनले समन्वयात्मक कार्यशैली स्थापित गरेका छन्। यही कारण हो— अहिले मेचीपारिका बाटाहरूमा पटाका होइन, सशस्त्र प्रहरीको गस्ती देखिन्छ।
एसपी भण्डारीको सक्रियताले झापा अब तस्करीको नाकाका रूपमा होइन, सुरक्षित सीमाको प्रतीकका रूपमा चिनिन थालेको छ।
साँच्चै, सीमा बचाउने यो संघर्षमा सशस्त्र प्रहरीको पहरा मात्र छैन— त्यहाँ छ, देशप्रतिको प्रतिबद्धता र कर्तव्यप्रतिको गर्व।
