हिमालको काखमा बसेको रसुवा जिल्ला बिहान सबेरै जाग्छ। घामले सेताम्य चुचुरो छुँदा गाउँका छानामाथि सुनौलो उज्यालो झर्छ, अनि खोल्साको पानीले दिनको पहिलो गीत गाउन थाल्छ। त्यही गीत सुन्दै हुर्किएको एउटा बालकले कहिल्यै सोचेको थिएन—उसको यात्रा एकदिन आफ्नै जिल्लाको भविष्यसँग जोडिनेछ। त्यो बालक थिए—मोहन आचार्य।
बिज्ञापन
लहरेपौवाको साधारण घर। माटोको आँगन। खेतको आली। गोठको गन्ध। यही परिवेश उनका पहिलो गुरु बने। विद्यालय पुग्न उकालो–ओरालो पार गर्नुपर्थ्यो, वर्षातमा बाटो चिप्लो हुन्थ्यो, जाडोमा सासै जम्लाजस्तो हुन्थ्यो। तर उनले कहिल्यै गुनासो गरेनन्। बरु हरेक कठिनाइलाई उनले पाठ माने—“हिमालमा जन्मिएको मान्छेले आफ्नै पाइला बलिया बनाउनुपर्छ।”
बिज्ञापन
समयसँगै उनको पढाइ अगाडि बढ्यो। गाउँको सीमित क्षितिजबाट बाहिर निस्केर उनले सिभिल इन्जिनियरिङ अध्ययन रोजे। नक्सा कोर्दै गर्दा उनलाई महसुस भयो—रेखा केवल कागजमा कोरिँदैन, रेखाले भविष्य कोर्छ। पुलको डिजाइन बनाउँदा उनले कल्पना गर्थे—अब कुनै बालक खोल्सामा लडेर विद्यालय छुटाउनु पर्ने छैन। सडकको योजना बनाउँदा सोच्थे—अब किसानको आलु र स्याउ समयमै बजार पुग्नेछ।
निर्माण क्षेत्रमा काम गर्दा उनले विकासलाई नजिकबाट देखे। सिमेन्ट र ढुंगाबीच उभिँदा उनले बुझिसके—विकास भनेको भाषणको शब्द होइन, जनजीवनमा देखिने परिवर्तन हो। समयमै काम सक्नु, बजेट सही ठाउँमा खर्च हुनु, गुणस्तर कायम रहनु—यी उनका पेशागत संस्कार बने। यही संस्कार पछि उनको राजनीतिक शैली बने।
बिज्ञापन
राजनीतिमा प्रवेश गर्दा उनले कुनै ठूलो नारा उचालेनन्। उनले केवल भने—“काम गर्छु।” र काम नै उनका लागि परिचय बन्यो।
प्रतिनिधिसभामा पुगेपछि उनले पदलाई गौरवभन्दा बढी दायित्व ठाने। संसदमा बोल्दा उनको स्वर चर्को हुँदैनथ्यो, तर शब्दहरू तथ्यले भरिएका हुन्थे। सार्वजनिक खर्च पारदर्शी हुनुपर्छ भन्ने अडान, जिल्लाको हितलाई राष्ट्रिय प्राथमिकतासँग जोड्ने प्रयास—यी सबैले उनलाई संयमी तर प्रभावशाली बनायो।
हिमाली पर्यटनबारे बहस हुँदा उनको मन सिधै लाङटाङ तिर पुग्थ्यो। पदमार्ग व्यवस्थित होस्, पर्यटक सुरक्षित होउन्, स्थानीयले आम्दानी पाऊन्—यो उनको निरन्तर आवाज थियो। धार्मिक यात्राको प्रसङ्ग उठ्दा उनी गोसाईकुण्ड सम्झिन्थे—जहाँ आस्था र प्रकृति एउटै आकाशमुनि भेटिन्छन्। त्यहाँ सुविधा, सुरक्षा र व्यवस्थापन हुनुपर्छ भन्ने उनको जोड थियो।
तर उनको सपना यतिमै सीमित थिएन।
उनी भन्थे—“रसुवा समुन्नत हुन चार आधार बलिया हुनुपर्छ—शिक्षा, स्वास्थ्य, पर्यटन र पूर्वाधार।”
शिक्षामा उनले प्रविधि र सीपलाई जोड्न खोजे। हिमाली युवाले अवसर खोज्दै बाहिरिनु नपरोस्; आफ्नै जिल्लामा दक्षता हासिल गर्न सकून् भन्ने उनको सोच थियो।
स्वास्थ्यतर्फ, धुन्चेको अस्पताल केवल नामको अस्पताल नहोस्—त्यहाँ विशेषज्ञ सेवा, प्रयोगशाला र सुरक्षित मातृत्व सुविधा होस् भन्ने उनको प्रयास रह्यो। दुर्गम गाउँका नागरिकले सानो रोगका लागि पनि राजधानी धाउनुपर्ने अवस्था अन्त्य होस् भन्ने उनको चाहना थियो।
पूर्वाधारमा उनले बाह्रै महिना चल्ने सडकलाई जीवनरेखा माने। खोल्सामाथि पक्की पुल, घरघरमा धारा, सिँचाइ सुविधा—यी सबैले मात्र आर्थिक उन्नति सम्भव हुने उनी विश्वास गर्थे।
पर्यटनलाई उनले रसुवाको पहिचानसँग जोडे। तामाङ संस्कृति, होमस्टे, स्थानीय परिकार, हस्तकला—यी सबैलाई एउटै सूत्रमा बाँधेर जिल्लाको अर्थतन्त्र बलियो बनाउन सकिन्छ भन्ने उनको धारणा थियो।
उनको यात्रा सजिलो थिएन। चुनाव जित्नु मात्र अन्तिम लक्ष्य थिएन। २०७४ र २०७९ मा जनताले दिएको मत उनले भरोसाको प्रमाण माने। त्यो मतले उनलाई झन् जिम्मेवार बनायो।
गाउँगाउँ पुग्दा मानिसहरू सीधै भन्थे—“हामीलाई परिणाम चाहिन्छ।”
र उनी मुस्कुराउँदै उत्तर दिन्थे—“परिणाम नै मेरो राजनीति हो।”
उनको व्यक्तित्वमा इन्जिनियरको अनुशासन छ—जहाँ योजना स्पष्ट हुन्छ।
व्यवसायीको व्यवस्थापन क्षमता छ—जहाँ स्रोतको सदुपयोग हुन्छ।
र राजनीतिज्ञको संवेदनशीलता छ—जहाँ जनताको पीडा सुन्ने धैर्य हुन्छ।
आज रसुवाको उकालो बाटो हिँड्दा धेरैलाई लाग्छ—परिवर्तन सम्भव छ।
हिमाल जति अग्लो सपना भए पनि पाइला दृढ भए पुग्छ।
मोहन आचार्यको कथा त्यही दृढ पाइला को कथा हो।
यो कथा संघर्षबाट सुरु भएर जिम्मेवारीमा पुगेको छ।
यो कथा भाषणभन्दा बढी कर्ममा विश्वास गर्ने मान्छेको कथा हो।
र रसुवाको आकाशमुनि, बिहानको घाम जस्तै, त्यो कथा अझै उज्यालिँदै छ।
